تبلیغات
نــــ❤ـــــابـــــ طــــــوریــــــــ - نوشته های و عکس ها

1#:

شما چی شدین من که ذرت مکزیکی

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد

 

عکس نوشته های ماه تولد, مزه ها بر اساس ماه تولد


جالب بود ن؟؟؟


2#:

من که اورانیوم////


3#:

اینم عکس متحرک:






























































4#



ترول جدید خنده دار بهمن 93

ترول سرکاری 94.

ترول بهمن 93.

ترول-عروسی.

ترول بامزه باحال

ترول بامزه خنده دار.

ترول کنکوری خنده دار

ترول باحال 2015 خنده دار.

ترول تلفنی خنده دار.

ترول سرکار گذاشتن 2015


5#



ال‌های گونه درواقع نقض عضلات صورت هستند که می‌توانند یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های چهره را ایجاد کنند. تنها حدود ۲۰ درصد از جمعیت جهان با چال گونه متولد می‌شوند و بقیه فقط آرزوی داشتن آن را دارند. اگر درباره این ویژگی پوستی منحصر به فرد کنجکاوید می‌توانید حقایق جالبی درباره آن را در این مطلب بخوانید.

۱ - چال‌های گونه تنها توسط یک ژن به ارث می‌رسند.

چال‌های گونه ژن غالب هستند یعنی تنها یک ژن برای انتقال این ویژگی ظاهری زیبا کافیست.

۲ - آن‌ها با جوانی همراه هستند.

۳ - چال‌ها روی نواحی دیگری از بدن مثل کمر نیز دیده می‌شوند.

۴ - وقتی عضلات صورت منقبض می‌شوند، چال‌ها ممکن است ناپدید شوند یا هرچه پیر می‌شویم برجسته‌تر شوند.

۵ - برخی افراد ممکن است ژن چال گونه را از اجدادشان به ارث برده باشند

این ژن‌های شگفت انگیز ممکن است یکی دو نسل بعد خودشان را نشان دهند. والدین شما شاید چال گونه نداشته باشند، اما از پدربزرگ یا مادربزرگتان آن را به ارث ببرید.

۶ - چال گونه نماد زیبایی است

شما این را می‌دانستید، چون شخصیت‌های مشهور و دوستانتان را دیده اید که این ویژگی ظاهری را دارند.

۷ - اگر والدین هر دو چال گونه داشته باشند، ۵۰ تا ۱۰۰ درصد احتمال دارد که فرزندشان هم چال گونه داشته باشد.

۸ - چال گونه یا چال چانه ممکن است نتیجه شکل منحصر به فرد صورتتان باشد.

۹ - رژیم غذایی و ورزش می‌تواند عامل تشکیل چال گونه باشد.

این نوع چال نشان دهنده مشکل سلامتی است. تغذیه و ورزش مناسب این نوع چال گونه‌ها را از بین می‌برد.

۱۰ - چال‌ها یک جهش ژنتیکی پوستی هستند.

چال‌ها توسط عضلات صورت کوتاه شده به وجود می‌آیند.


6#


فرزند ته تغاری

ته تغاری خانواده معمولاً لوس و وابسته به والدین است، اما معمولاً قانون شکن نیز می باشد. یکی از روشن ترین نتایج تحقیقات این بود که در خانواده هایی که سه فرزند دارند، کوچکترین فرزند اغلب محبوب مادر است.ممکن است فرزند آخر تصمیم بگیرد که لوس و با نمک وابسته باقی بماند و به همین دلیل مهارت های لازم را برای به دست آوردن دل آدم ها و استفاده از آدم ها در جهت رسیدن به اهداف خود کسب کند.

نکته:
فرزند آخر خود را جدی بگیرید و به او فرصت بدهید که بزرگ و مسئولیت پذیر شود.

به خانوادۀ خود بنگرید و ببینید که آیا فرزندان شما نیز در این نقش های منطبق بر ترتیب تولد می گنجند یا خیر. اما به خاطر داشته باشید این مطالب فقط برای راهنمایی شماست و همیشه در هر قانونی استثناهایی نیز وجود دارد



7%



عواقب فرق گذاشتن بین فرزندان!

در میان فرزندان خود عدالت را مراعات کنید. همان گونه که دوست دارید در نیکی و لطف به شما، به عدالت رفتار کنند. پیامبر اکرم )ص(

رقابت امری است که همیشه بین بچه های یک خانواده وجود دارد. اما ممکن است والدین نیز، با رفتارهای ناخودآگاه خود، به آن دامن بزنند. ما همگی مصرانه بر این باوریم که بین فرزندان خود تفاوتی قائل نیستیم و از صمیم قلب می گوییم: «ما همه بچه هامون رو یک جور دوست داریم.» اما چه طور می توان بچه هایی را که به طور طبیعی با هم تفاوت دارند به یک شکل و یک اندازه دوست داشت؟ چنین چیزی محال است.

تولد هر کودک در مقطع خاصی از تاریخچه زندگی زناشویی رخ می می دهد. به عنوان مثال فرزند اول ثمره عشق والدین و بچه سوم شاید نجات بخش زندگی زوج در حال فروپاشی است. رابطه ای که شخص با فرزندانش ایجاد می کند، در اکثر وارد تحت تاثیر رابطه ای است که با همسر خود دارد.

 مثلا در دوره خوش و خرم عشق و عاشقی، مادر از این که می بیند چهره پسرش مو به مو به چهره پدر شباهت دارد به وجود می آید و دلباخته او م شود. کافی است زوج دچار مشکل شود تا این قبیل روابط زیر و رو شود. مادر از این که می بیند پسرش شبیه شوهری است که این همه او را اذیت می کند دل چرکین می شود و به همین دلیل نیز او را پس می زند.

با وقوع طلاق، تبعیض بین بچه ها تشدید می شود گاه شکل اغراق آمیزی به خود می گیرد. به عنوان مثال مرد یا زن دیگر تحمل فرزندی را ندارد که شبیه همسر سابقش است. این گونه است که همسر سابق نیز از همین شباهت فرزند با خود استفاده می کند و او را وا می دارد تا موضع خود را مشخص کند.

در جوامع سنتی تفاوت گذاشتن بین فرزندان بیشتر دیده می شود.در این گونه از جوامع، مرد به عنوان «نان آور خانواده» محسوب شده که به دنبال این تفکر وقتی خانواده ای صاحب فرزند پسر می شود برایشان بسیار خوشایندتر است از اینکه دارای فرزند دختر شوند.

در جامعه دارای فرهنگ مردسالارانه، مرد از آزادی عمل بیشتری در برقراری ارتباطات، انتخاب همسر، فعالیت های خارج از خانه و غیره برخوردار است. این عوامل بر روند رشد شخصیتی دختران و پسران تاثیر بسزایی می گذارد. برای مثال در این فرهنگ پسر حق دارد تا پاسی از شب بیرون از منزل و در میان گروه دوستان حضور داشته باشد و همچنین به سرگرمی های مورد علاقه خود بپردازد اما دختر باید بسیاری از مسائل را رعایت کند. این اعطای آزادی عمل بیشتر به پسران در خانواده به مرور دختران را به نگرش نارضایتی از جنسیت خود وا می دارد و ایجاد عقده های روانی خاص خود را مهیا می سازد.

 مقایسه کودکان با هم,مقایسه کودک 

 

فرق گذاشتن بین کودکان ، ضربه های روحی زیادی به آنها  وارد می کند

اشکال تبعیض طبقه بندی علمی خای ندارد. در بسیاری از موارد خانواده ها بین فرزند کوچک و بزرگ، فرزند پسر و دختر، فرزندی که تحصیلات بهترین دارد و فرزندی که در این امر ضعیف تر است، فرق می گذارند. تبعیض، رفتاری ناخودآگاهانه است که همیشه آثار مخربی دارد و باعث می شود کسی که مورد سرزنش قرار می گیرد دچار بی اعتمادی و کمبود محبت شده و در زندگی به خوبی پیشرفت نکند. این رفتار می تواند ریشه در کودکی خود والدین داشته باشد. از دیگر دلایل آن وجود تعصبات و باورهای غلط در جامعه است که متاسفانه براساس آن برخی خانواده ها به فرزند پسر بیشتر از فرزند دختر اهمیت می دهند.

شکل ظاهری افراد نیز یکی از عوامل بروز این رفتار است. ادعای برخی والدین در این خصوص که هیچ تفاوتی بین بچه ها نیست و همه مثل هم بوده، اغلب تظاهر است و متاسفانه تبعیض بین خانواده ها بسیار دیده می شود.

مخصوصا توجه ناعادلانه به فردی که از لحاظ ظاهری زیباتر و سالم تر است، حس حسادت و کینه را در دل کودکی که این ویژگی ها در او کمتر است، بر می انگیزد و باعث می شود در آینده، فردی اجتماعی نباشند.

این رفتار، ضربه های روحی زیادی به کودکان وارد می کند. فردی که پایین نگاه داشته می شود، دچار حس حقارت شده و احساس بی ارزشی می کند. او اعتماد به نفس خود را از دست می دهد و احساس شکست می کند.

برعکس، افرادی که خیلی به آنها توجه شده، دچار اعتماد به نفس کاذب می شوند و همین عامل باعث می شود رفتارهایی را مرتکب شوند که از دید اطرافیان خوشایند نبوده و در نهایت در اجتماعی از احترام زیادی برخوردار نباشند.

 مقایسه کودکان با هم,مقایسه کودک 

 

تبعیض بین فرزندان موجب کاهش اعتماد به نفس، منزوی شدن و کینه ورزی در آنها می شود

حتی ممکن است به دلیل طرفداری بی جای والدین، آنها نتوانند در جامعه به خود متکی بوده و در آینده در برخی شرایط نتوانند از خود دفاع کنند.

ناهنجاری های اخلاقی در پی تبعیض های غیرمنطقی والدین

گاهی والدین به دلایل منطقی یا غیرمنطقی بین فرزندان شان تبعیض قائل می شوند. اعمال تبعیض بین فرزندان موجب کاهش اعتماد به نفس، منزوی شدن و کینه ورزی در آنها می شود. بسیاری از هنجاری های دوران کودکی ، نوجوانی و به خصوص جوانی، ریشه در تبعیض والدین نسبت به فرزندان شان دارد. به این صورت که هرچه تبعیض ها شدیدتر شود، ضربات و صدمات روحی منتقل شده به فرزند مهلک تر و جبران ناپذیرتر می شود و به جهت ظهور کینه و حسد در یک فرزند نسبت به فرزند دیگر، زمینه برای بروز خصوصیات نامطلوب اخلاقی و رفتاری او و حتی تنفر از خواهر یا برادر او را فرهم می کند. چه بسا ناهنجاری های رفتاری و اخلاقی که طی آن، نه تنها خود فرد بلکه خانواده و اجتماع هم آسیب می بیند.

 

مقایسه فرزندان با هم، ممنوع

یکی از اشکال شایع تبعیض بین فرزندان و والدین ناشی از مقایسه کودکان و نوجوانان چه در جمع خانواده و چه با اعضای همسن و سال فامیل است که منجر به بروز سرخوردگی می شود.

یعنی شکل ظاهری و هوش و استعداد کودکان گاه با هم مقایسه می شود و معمولا تعدادی از فرزندان متهم به کم هوشی و بی استعدادی می شوند و این زمینه ساز مشکلات جدی است که آینده فرزند را ممکن است تخریب کند.

 تبعیض علیه کودکان ،مقایسه کودکان ,مقایسه کودکان با هم

فرق گذاشتن بین فرزندان باعث می شود که یکی نسبت به دیگری و والدینش تنفر و کینه پیدا کند

  

پیامدهای تبعیض بین فرزندان

کینه توزی و انتقام: توجه والدین به یکی از فرزندان باعث می شود که یکی نسبت به دیگری و والدینش تنفر و کینه پیدا کرده و درصدد انتقام جویی برآید. لذا تبدیل به شخصی خشمگین و عصبانی می شود که درپی بهانه است. فرد خشمناک بر اثر رفتارهای ناپسند و ناهنجار، از جامعه طرد شده و به فردی گوشه گیر و منزوی تبدیل می شود.

ترس و اضطراب: ترس و اضطراب های مرضی معمولا ریشه در دوران کودکی افراد دارد. اتفاق و حادثه ای در آن دوران و نفوذ به ضمیر ناخودآگاه کودک منشا چنینترس ها و اضطراب هایی است. از این رو کودکی که در معرض تبعیض والدین است، نوعی احساس تنهایی ترس آور و نداشتن پشتیبان و تکیه گاه مطمئن در او به وجود می آید.

عدم اعتماد به نفس: اعتماد به نفس مهم ترین حالت عاطفی برای رشد کامل شخصیت است اگر فرزندی در دوران کودکی موفق به کسب آن شود، اعتماد به نفس جای خود را به حس حقارت و سرخوردگی می دهد.

تبعیض بین فرزنداناز طرف والدین حس ناتوانی و عدم اعتماد به نفس را در فرزند به وجود می آورد و به کلی ناامید و مایوس می شود.

ایجاد فاصله: تبعیض در بین فرزندان از طرف والدین باعث می شود که فرزند احساس کند، پدر و مادرش او را دوست ندارند. از این لحاظ سعی می کند زیاد همراه والدین خود نباشد تا کم تر دیده شود و مورد سرزنش قرار نگیرد و هر روز فاصله او با والدینش بیشتر می شود. بنابراین فرزند برای یافتن پناهگاه برای محبت و دوستی جایی غیر از خانواده و والدین را جستجو می کند والدین باید آگاه باشند که ایجاد فاصله آنان و فرزندان شان با وجود این که زیر یک چت و در یک خانه هستند، چه اثرات منفی برای فرزندان آنان دارد.

پس نباید اجازه هیچ گونه فاصله ای را بدهند و دوستان خوبی برای فرزندان شان باشند.

کمبود محبت: کودکی که در معرض تبعیض والدین است، نوعی احساس تنهایی ترس آور و نداشتن پشتیبان و تکیه گاه مطمئن در او به وجود می آید.

محبت همچون آب که در رشد و نمو جانداران حیاتی است، در پرورش آدمی ضروری است. کودک ما برای رشد عاطفی و هیجانی خویش باید سیراب محبت شود.

اما متاسفانه تبعض والدین این حق حیاتی را از او سلب می کند و او را تشنه محبت، تحویل اجتماع می دهد. چه بسا در آینده برای جبران این کمبود دست به سوی هر آب گل آلودی دراز کند و با محبت های کاذب خیابانی جبران مافات نماید.



8#



قابل توجه والدین: مشاجره و بحث کردن در حضور بچه ها!


بله، ما مقصر هستیم. وقتی با همسرمان در جلوی کودکانمان دعوا می کنیم، مانند بچه ها رفتار می کنیم. این قضیه بر روی پسران و دخترانمان تاثیر می گذارد و آنها وادار به خبرچینی می شوند. واقعا چرا ما این کارها را می کنیم؟

 

والدین فراموش می کنند که بچه ها اطرافشان درحال گوش دادن هستند. یا شاید فکر می کنند که بچه ها اینقدر کوچک هستند که معنای دعوا و بحث را نمی فهمند درحالیکه ما از این غفلت کرده ایم که بچه ها لحن منفی مکالماتمان را می فهمند. بچه ها هر کاری که ما انجام دهیم انجام می دهند و هر آنچه که می گوییم تکرار می کنند اگرچه ما اغلب اوقات برعکس این را می خواهیم. اگر آنها ببینند که ما درحال حل و فصل یک مشاجره هستیم، دقیقا همان فوت و فن ها را یاد می گیرند.

 

اگر با نظرات همسرمان مخالف بودیم و فرزندمان آنجا نزد ما حضور داشت چه کار باید کرد؟

 

باید موضوع را کنار بگذاریم و به بعد موکول کنیم تا زمانی که بچه ها خواب هستند یا بیرون درحال بازی کردن هستند. انصاف نیست که آنها ببینند پدر و مادرشان جلوی فرزندانشان با هم دعوا می کنند درحالیکه کمکی از آنها بر نمی آید. بچه ها هرگز نباید در موقعیتی باشند که یکی از والدینشان را انتخاب کنند و از او طرفداری کنند. هیچ چیز بیشتر از این که پدر ومادر با همدیگر متحد نیستند، به بچه ها احساس ناامنی نمی دهد.

 

یکی از بدترین موضوعات بحث کردن جلوی بچه ها این است که چگونه به عنوان یک پدر و مادر برای بچه ها عمل کنیم. درصورتی که این مشکلات بایستی قبل از بچه دار شدن حل شود. رایج ترین موضوعات این بحث شامل: مدیریت خواب بچه ها، مشکلات مدرسه وتحصیل آنها، ادب و تربیت بچه ها، و اعتقادات آنها می شود. اگر صلاحیت و موقعیت بچه دار شدن و پدر و مادر شدن را ندارید، تا زمانی که این شرایط را برای بچه دار شدن ندارید دست نگه دارید.

 

یکی از بدترین اثرات جانبی در یک محیط خصومت آمیز و پر از دعوا استرس است. بعضی از استرس های مثبت مانند رقابت در انجام تکالیف مدرسه، هیجان داشتن برای کسب یک تجربه جدید یا تغییرات عادی در زندگی بچه ها خوب و مناسب است. اما استرس های منفی که با زندگی در یک خانواده پر از دعوا و مخالفت به وجود می آید برای سلامت جسمی و روانی بچه ها بسیار خطرناک است.

 

آیا سن بچه ها در شاهد بودن دعوای پدر و مادرشان مهم است؟ خیر. مهم نیست که فرزندتان سنش کم است، ابتدایی است، نوجوان است یا بزرگسال است. شنیدن دعوای پدر و مادر برای او در هر سنی که باشد ناخوشایند و ناراحت کننده است.

 

اگر شما دائماً با همسرتان چه در جلوی فرزندتان و چه تنهایی دعوا می کنید، لازم است که هر دو روی شخصیت هایتان کار کنید. کتاب های زیادی در زمینه بهسازی افراد وجود دارد که می تواند کمک کننده و تاثیرگذار باشد همچنین می توانید برای داشتن یک زندگی سازگار و موفق از آنها استفاده کنید.

 

بعضی افراد با غریبه ها مهربان تر از همسر و خانواده شان رفتار می کنند. با یکدیگر با احترام برخورد کنید تا فرزندتان هم از محیطی که در آن رشد می کند و تربیت می شود کمال استفاده را ببرد. یاد بگیرید که چگونه اخلاق، رفتار، خشم و عصبانیتتان را کنترل کنید و به این گونه رفتارهایتان پایان دهید.

 

دعوا کردن و بحث کردن قابل کنترل است.

بعضی ها احساس می کنند که همه رفتارهایشان درست است و بر روی درست بودن اخلاق و رفتارشان اصرار دارند درحالیکه بقیه آن را تکذیب می کنند. تاکید داشتن بر روی رفتارهایتان یک مشکل شخصیتی است که نیاز به اصلاح دارد. دعوا و بحث کردن از شما یک شخصیت دوست نداشتنی در بین عموم مردم می سازد اما داشتن این رفتارها با همسر و خانواده تان بسیار خطرناک است. کمی فکر کنید که چگونه می توانید میان مردم، همسر، خانواده و دوستانتان دوست داشتنی و محبوب باشید.

 

اگر بحث کردن در زندگی مشترکتان به یک مشکل تبدیل شد و دیگر نتوانستید آن را کنترل و رفع کنید به یک مشاوره مراجعه کنید. بدتر از بحث کردن جلوی فرزندانتان طلاق گرفتن است. همه بچه ها حق دارند که در محیطی امن و آرام بزرگ شوند.







کدام نیم کره مغز شما فعال تر است؟



بهترین وب سفارشی پونی و انیمه